Hugo de Ridder (Borgerhout, 18 juni 1932 – Antwerpen, 20 oktober 2018) was een Belgisch journalist en essayist.Oud-journalist Hugo de Ridder (86) overleden, De Standaard, 20 oktober 2018. Gearchiveerd op 19 januari 2021.
Levensloop De Ridder studeerde aan het Xaveriuscollege in Borgerhout. In zijn jeugd was hij actief scoutslid. Na zijn studie letteren en wijsbegeerte aan de universiteiten van Namen en Leuven, ging hij in 1954 aan de slag bij de studiedienst van de CVP. Hij werd bovendien politiek journalist voor de Antwerpse krant Het Handelsblad. In die jaren maakte hij kennis met de politici Leo Tindemans en Frank Swaelen. Tussen hen ontstond een hechte vriendschap. Toen Tindemans in 1961 werd verkozen tot partijsecretaris van de CVP, bood hij De Ridder een baan aan als diens secretaris. Op die manier leerde hij de partij van binnenuit kennen.
In 1966 verliet hij de politiek en werd hij redacteur bij de krant De Standaard. De Ridder stond bekend om zijn gedegen onderzoeksjournalistiek. Hij heeft onder meer een aantal schandalen rond de RTT en de Belgische ziekenfondsen gedocumenteerd. Tien jaar later werd hij chef van de politieke redactie. Toen De Standaard na het faillissement in 1976 in handen kwam van de VUM, stonden Manu Ruys en De Ridder ervoor garant dat de identiteit en de onafhankelijkheid van de redactie gewaarborgd bleven. Hij schreef zijn ervaringen als Wetstraatjournalist neer in verschillende boeken, waarin de intriges, gewoonten en achtergronden van de Belgische politiek werden geschetst. In 1971 ontving hij de Vlaamse Persprijs voor de reeks politieke portretten die hij samen met Frans Verleyen schreef.
In 1990 diende hij zijn ontslag in bij De Standaard. De voornaamste redenen daarvoor waren groeiende onvrede over de gang van zaken bij de krant, de almaar toenemende commercialisering en het vertrek van Ruys bij de krant in 1989. In 1991 onthulde Hugo de Ridder het verhaal van de gesprekken van Poupehan, waaruit bleek dat er een intens informeel contact bestond tussen politicus Wilfried Martens, vakbondsleider Jef Houthuys, bankier Hubert Detremmerie en kabinetsmedewerker Fons Verplaetse. Van 2000 tot 2002 was hij jurylid bij de toewijzing van middelen voor werkbeurzen bij het Fonds Pascal Decroos.
Publicaties Waar is nu mijn mooie boomgaard? 10 politieke portretten, Lannoo, 1971 (met Frans Verleyen) Zes maanden met dossier Demaegt, DNB, 1974 De keien van de Wetstraat, Davidsfonds, 1982 Veertien campagnes: verkiezingen 1946-1985, VUM, 1986 Had Orwell volkomen ongelijk?: De pijnstillers van de demokratie, 198x Geen winnaars in de Wetstraat, Davidsfonds, 1986 Léo, Wilfried, Mark et les autres, Duculot, 1987 Politica aan de top, VUM, 1986 Politici uitgevraagd, VUM, 1987 Sire, geef mij 100 dagen, Davidsfonds, 1989 Sire, donnez-moi cent jours, Duculot, 1989 Omtrent Wilfried Martens, Lannoo, 1991 Le cas Martens, Duculot, 1991 Brussel. Geschiedenis van een Brabantse stad, 1991 Sint-Goedele. Geschiedenis van een monument, 1992 Het ultieme transfer, Lannoo, 1992 De strijd om de 16, Lannoo, 1993 De omheinde kamer, Lannoo, 1994 Het ultieme transfer, Lannoo, 1994 Mont Ducal: Een Biografictie uit de Wetstraat, Lannoo, 1995 Jean-Luc Dehaene. Mét commentaar, Lannoo, 1996 Le cas Dehaene, Racine, 1996 Nazaad: een verhaal over morgen, Lannoo, 1997 Vijftig jaar stemmenmakerij: 17 verkiezingscampagnes 1946-1995, Scoop, 1999 Persvrijdal: Een Vlucht uit de Emocratie, Lannoo, 2000 Geen blad voor de mond: Notities voor een biografie, Lannoo, 2001 Het geknakte riet: Toppolitici met oppositiepijn, Lannoo, 2004 Brief aan mijn kleinkinderen, Lannoo, 2012 Een charismatisch politicus, Witsand Uitgevers, 2015
Categorie:De Standaard-journalist Categorie:Vlaams essayist Categorie:Vlaams schrijver