De 24 uur van Daytona 1967 was de 6e editie van deze endurancerace. De race werd verreden op 4 en 5 februari 1967 op de Daytona International Speedway nabij Daytona Beach, Florida.
De race werd gewonnen door de Ferrari s.p.a. #23 van Lorenzo Bandini en Chris Amon, die allebei hun eerste Daytona-zege behaalden. De P2.0-klasse werd gewonnen door de Porsche of Stuttgart #52 van Hans Herrmann en Jo Siffert. De S+2.0-klasse werd gewonnen door de J. W. Automotive #11 van Dick Thompson en Jacky Ickx. De GT2.0-klasse werd gewonnen door de RBM Motors #54 van Jack Ryan en Bill Bencker. De T2.0-klasse werd gewonnen door de George Drolsom #61 van George Drolsom en Harold Williamson. De T+2.0-klasse werd gewonnen door de Ring Free Oil Racing Team #72 van Paul Richards, Ray Cuomo en John Norwood. De GT+2.0-klasse werd gewonnen door de Cannons Auto Service #43 van Dana Kelder en Ara Dube. In de S2.0-klasse kwamen geen auto's aan de finish.
Verslag Anno 1967 was Ford in een strijd met Ferrari verwikkeld, die ontstond nadat de Italiaanse fabrikant weigerde om door de Amerikanen te worden opgekocht. Zodoende besloot Ford om de enduranceracerij in te gaan, wat in 1966 zijn vruchten afwierp met zeges in Daytona, de 12 uur van Sebring en de 24 uur van Le Mans, alsmede de eindzege in het wereldkampioenschap. Voor de 24 uur van Daytona in 1967 schreef Ford zo veel mogelijk auto's in om de kans op een nieuwe zege zo groot mogelijk te maken. Er stonden zes fabrieksauto's aan de start, aangevuld met een groot aantal privé-inschrijvingen. Het fabrieksteam reed met een Ford GT40, terwijl de privéteams met diverse modellen deelnamen. In de winter van 1966 had Ferrari echter ook niet stilgezeten. Technisch directeur Mauro Forghieri kreeg van teambaas Enzo Ferrari de volledige vrijheid om nieuwe auto's en motoren te ontwerpen. Als resultaat werden er meerdere nieuwe modellen in de Ferrari P-serie ontwikkeld, die de namen 330 P3/4, 330 P4 en 412 P kregen. Ondanks de hoge kosten reisde Ferrari in december 1966 al af naar Daytona voor een testsessie
In de kwalificatie behaalde de Ford van Dan Gurney en A.J. Foyt de pole position, met slechts twee tienden voorsprong op de Chaparral 2F van Phil Hill en Mike Spence. De eerste fabrieksauto van Ferrari, die van Chris Amon en Lorenzo Bandini, startte als vierde, nog achter de privé-inschrijving van Pedro Rodríguez en Jean Guichet. Direct na de start pakte Hill de leiding, en na een half uur had hij twintig seconden voorsprong op Gurney. Ford en Ferrari richtten zich ondertussen op hun eigen rondetijden en besloten om geen aanval op de leiding te wagen, tenzij de voorsprong opliep tot meer dan vijf ronden.
Na drie uur raakte de Chaparral in een spin en moest deze opgeven, waardoor de Ferrari van Mike Parkes en Ludovico Scarfiotti de leiding overnam. Ook de andere Chaparral van Bob Johnson en Bruce Jennings moest de strijd staken. De auto's van Ford kampten met veel mechanische problemen, zoals defecte afdichtingen en transaxles, en moesten een voor een naar de pitstraat voor lange pitstops of opgaves. De monteurs van Ford voerden steeds meer reparaties uit, maar uiteindelijk moesten bijna alle auto's van de fabrikant opgeven. Gurney en Foyt moesten een overbrenging laten vervangen en lagen nog wel vijfde, maar zes uur voor de finish moesten zij ook definitief opgeven. De enige fabrieksauto van Ford die Ferrari nog kon bedreigen, die van Bruce McLaren en Lucien Bianchi, moest vanwege oververhitting hun snelheid sterk minderen. Deze inschrijving eindigde de race als zevende, op 73 ronden achterstand.
Met nog een half uur te gaan lagen er drie Ferrari's op de eerste drie posities. Zij verminderden hun snelheid, zodat zij naast elkaar over de finish konden rijden. Dit was een reactie op de fotofinish van Ford gedurende de 24 uur van Le Mans in 1966. In tegenstelling tot deze editie, waarbij twee auto's dezelfde afstand hadden afgelegd en in eerste instantie niet duidelijk was wie er had gewonnen, was het verschil tussen de nummers een en twee ditmaal drie ronden. De foto die van deze finish werd gemaakt hing nog lang in het kantoor van Enzo Ferrari. De eerste Ford, de privé-J. W. Automotive van Dick Thompson en Jacky Ickx, eindigde als zesde, nog achter twee Porsches. De race wordt door diverse media ook wel "de wraak van Enzo" genoemd. Ferrari heeft in de gehele race meer dan twintig uur aan de leiding gelegen.LEGENDARY FINISH: Ferrari History - ferrari.com. Gearchiveerd op 12 maart 2023.1967 Daytona: The Story Behind This Ferrari Picture | ROSSOautomobili. Gearchiveerd op 12 maart 2023.Enzo’s Revenge: The 1967 24 Hours of Daytona - The Apex. Gearchiveerd op 12 maart 2023.Enzo's Vengeance: Ferrari and the 1967 Daytona 24 Hours - Waimak Classic Cars. Gearchiveerd op 12 maart 2023.
Race Winnaars in hun klasse zijn vetgedrukt.
Pos. Klasse No. Team Coureurs Chassis Ronden 1 P+2.0 23 Ferrari s.p.a. Lorenzo Bandini Chris Amon Ferrari 330 P4 666 2 P+2.0 24 Ferrari s.p.a. Mike Parkes Ludovico Scarfiotti Ferrari 330 P4 663 3 P+2.0 26 North American Racing Team Pedro Rodríguez Jean Guichet Ferrari 412P 637 4 P2.0 52 Porsche of Stuttgart Hans Herrmann Jo Siffert Porsche 910 618 5 P2.0 55 Squadra Tartaruga Switzerland Dieter Spoerry Rico Steinemann Porsche 906 LH 608 6 S+2.0 11 J. W. Automotive Dick Thompson Jacky Ickx Ford GT40 601 7 P+2.0 1 Shelby American Bruce McLaren Lucien Bianchi Ford Mk.II 593 8 S+2.0 20 William Wonder Inc. William Wonder Raymond Caldwell Ford GT40 573 9 GT2.0 54 RBM Motors Jack Ryan Bill Bencker Porsche 911 S 555 10 T2.0 61 George Drolsom George Drolsom Harold Williamson Porsche 911 S 542 11 T+2.0 72 Ring Free Oil Racing Team Paul Richards Ray Cuomo John Norwood Ford Mustang 526 12 T+2.0 19 Howmet Corp. Ray Heppenstall Bill Seeley Ford Falcon 518 13 GT2.0 73 Peter Marinelli John Tremblay Larry B. Perkins Volvo P1800 500 14 GT+2.0 43 Cannons Auto Service Dana Kelder Ara Dube Triumph TR4A 499 15 T+2.0 21 Brock Yates Brock Yates Charles Krueger Dodge Dart 498 16 T+2.0 66 Tom Yeager Tom Yeager Walt Hane Peter Feistman Ford Mustang 498 17 GT2.0 86 Kenneth G. Chambliss Bill Eve Ernie Croucher Pete Glenn MGB 493 18 GT+2.0 42 Cannons Auto Service Steven Sommer Guido Levetto Triumph TR4A 491 19 T2.0 75 Ike Maxwell Ike Maxwell William Martin Volvo 122S 485 20 T+2.0 71 Ring Free Oil Racing Team Anita Taylor Smokey Drolet Janet Guthrie Ford Mustang 484 21 S+2.0 32 Peter Clarke Peter Clarke Edward Nelson Ferrari 250 LM 484 22 T2.0 89 Ross Bremer Ross Bremer Don Kearney Billy Turner Ford Cortina Lotus 477 NC T2.0 77 Precision Auto Inc. John Bentley Brian Beddow Alfa Romeo GTA 465 NC P2.0 96 Jim Baker Donna Mae Mims Suzy Dietrich ASA 411 459 NC P2.0 84 Jim Baker Dick Ganger Al Weaver Ken Goodman MGB GT 406 NC T2.0 74 Arthur Mollin Racing Ent. Arthur Mollin Art Riley Volvo 122S 400 NC T2.0 90 Del Russo Taylor Del Russo Taylor Bob Pratt Charles Lyon Alfa Romeo GTA 360 NC GT+2.0 46 Richard Robson Richard Robson Rajah Rodgers Bill Buchman Jaguar XKE 320 NC GT+2.0 48 Atlas Van Lines Tim Burr Buell Owen Clint Cavin Triumph TR4 264 DNF P+2.0 3 Shelby American A.J. Foyt Dan Gurney Ford Mk.II 464 DNF T+2.0 36 Roger Penske George Wintersteen Joe Welch Bob Brown Chevrolet Camaro 456 DNF P+2.0 33 Ecurie Francorchamps Willy Mairesse Jean Blaton Ferrari 412P 401 DNF GT+2.0 18 Roger West Roger West Bobby Allison Shelby GT350 343 DNF P2.0 34 Harrah Modern Classic Motors Charlie Kolb John Fulp Ferrari Dino 206S 341 DNF P+2.0 28 North American Racing Team Jo Schlesser Masten Gregory Peter Gregg Ferrari 365 P2 338 DNF P+2.0 14 Chaparral Cars Inc. Bob Johnson Bruce Jennings Chaparral 2D 334 DNF GT+2.0 67 Dos Caballos Racing Inc. Fred van Beuren Paul Jett Don Pike Shelby GT350 313 DNF T+2.0 76 John McComb John McComb Dave Dooley Ford Mustang 312 DNF P+2.0 31 David Piper David Piper Richard Attwood Ferrari 365 P2/3 311 DNF P+2.0 6 Holman & Moody Lloyd Ruby Denny Hulme Ford Mk.II 299 DNF P+2.0 5 Holman & Moody Mario Andretti Richie Ginther Ford Mk.II 298 DNF P+2.0 2 Shelby American Ronnie Bucknum Frank Gardner Ford Mk.II 274 DNF T+2.0 40 Craig Fisher Craig Fisher George Eaton Chevrolet Camaro 258 DNF P+2.0 4 Holman & Moody Mark Donohue Peter Revson Ford Mk.II 236 DNF P2.0 51 Porsche of Stuttgart Gerhard Mitter Jochen Rindt Porsche 906 E 194 DNF T+2.0 16 Joie Chitwood Joie Chitwood Jack McClure Chevrolet Camaro 186 DNF GT+2.0 45 Joe Hines C. C. Canada Joe Hines T. J. Kelly Triumph TR4 186 DNF P2.0 53 Porsche of Stuttgart Udo Schütz Rolf Stommelen Gijs van Lennep Porsche 906 170 DNF S2.0 56 Charles Vögele Charles Vögele Walter Habegger Porsche 906 LH 146 DNF GT+2.0 29 Pedro Rodríguez Carlos Salas Guterrez Héctor Rebaque sr. Ferrari 275 GTB/C 136 DNF P2.0 47 Fred Opert Racing Peter Gethin Fred Opert Roy Pike Chevron B4 106 DNF S+2.0 9 Brescia Racing Corse Umberto Maglioli Mario Casoni Ford GT40 93 DNF P+2.0 15 Chaparral Cars Phil Hill Mike Spence Chaparral 2F 93 DNF P+2.0 8 Jim White Chevrolet Inc. Tony Denman Bob Brown Chevrolet Corvette Grand Sport 72 DNF T2.0 82 Harry Theodoracopulos Harry Theodoracopulos Sam Posey Jim Haynes Alfa Romeo GTA 69 DNF S+2.0 7 Herb Byrne Herb Byrne Dick Thetford Russell Beazell Shelby Cobra 56 DNF GT+2.0 44 Ray Stoutenburg Ray Stoutenburg James Taylor Roger McCluskey Triumph TR4A 22 DNF T2.0 87 Chet Freeman Chet Freeman Al Weaver John Marshall Ford Cortina Lotus 18 DNF GT2.0 63 Dockery Ford Inc. Bob Grossman Martin Krinner Shelby GT350 1 DNS T+2.0 22 JoKar Racing Associates Frank Karmatz Raymond Caldwell Plymouth Barracuda 0 DNS S2.0 58 Rod Savyer Tony Dean Trevor Taylor Porsche 906 0 DNS T2.0 85 Jim Baker Ken Goodman Jim Baker Alfa Romeo GTA 0
1967 Daytona