Hank Snow, geboren als Clarence Eugene Snow (Liverpool, 9 mei 1914 - Madison, 20 december 1999), was een Canadese countryzanger.
Carrière Hank Snow groeide op in de uiterst oostelijk gelegen provincie Nova Scotia van Canada. Zijn kindertijd was alleen tijdens de eerste acht jaren gelukkig, daarna lieten zijn ouders zich scheiden. Met het nieuwe huwelijk van zijn moeder begon een door zijn gewelddadige stiefvader gekenmerkte lijdensweg. Op 12-jarige leeftijd verliet Snow zijn woonplaats en verplichtte hij zich als scheepsjongen op een vrachtschip. Vier jaar later keerde hij de zeevaart de rug toe en nam een reeks gelegenheidsbaantjes aan. Rond 1929 hoorde hij voor de eerste keer platen van Jimmie Rodgers en was hij meteen gefascineerd. Hij kocht een goedkope gitaar en begon de songs van zijn nieuwe idool na te spelen.
In 1933 verhuisde hij naar de provinciehoofdstad Halifax. Het was de periode van de wereldwijde economische crisis en het overleven als ongeschoolde arbeider was moeilijk. Snow nam iedere aangeboden kans tot muzikale, vaak onbetaalde, optredens aan. Uiteindelijk lukte het bij een plaatselijke radiozender als Hank, The Yodeling Ranger. Desondanks was zijn financiële positie wanhopig belabberd en hij leefde tijdelijk van openbare steun. In 1936 trouwde hij met Minnie Blanch Aalders. In hetzelfde jaar solliciteerde hij bij RCA Victor voor een platencontract. Op 29 oktober werd in Montreal de eerste opnamesessie doorgevoerd.
Zijn eerste single met de zelf gecomponeerde songs Prisoned Cowboy / Lonesome Blue Yodel was nog geen succes. Bij de volgende opnamesessie eind 1937 werden verdere songs voor de Canadese markt geproduceerd. Zijn graad van bekendheid steeg gestaag, de afstanden tussen zijn publicaties werden korter. Hij kreeg een eigen radioshow bij een landelijke zender in Montreal en later in New Brunswick. De poging om voet te vatten in de Verenigde Staten, was niet gemakkelijk. Een eerste poging in Hollywood in 1947 mislukte. Pas twee jaar later verscheen de eerste plaat in de Verenigde Staten. Ondertussen had hij zijn van Jimmie Rodgers geïnspireerde Blue Yodeling afgelegd en trad hij op als de zingende ranger.
Eind jaren 1940 werd Ernest Tubb opmerkzaam op de jonge Canadees en zorgde Tubb voor een optreden in de Grand Ole Opry. Natuurlijk lukte het aanvankelijk niet om het publiek te overtuigen. Pas toen hij zich eind 1949 met Marriage Vow in de country top 10 plaatste, was de ban gebroken. De uiteindelijke doorbraak lukte iets later met de zelf geschreven song I'm Movin' On, die zich bijna een half jaar lang op de toppositie van de countryhitlijst kon handhaven. In 1951 volgden de nummer 1-hits The Golden Rocket en The Rhumba Boogie. Deels was het succes te danken aan zijn begeleidingsband The Rainbow Ranch Boys, die tot eind 1956 voor hem werkten en een duidelijk aandeel hadden aan de onmiskenbare sound.
Hank Snows succes hield aan tot midden jaren 1950. De grootste hit van dit moment was I Don't Hurt Anymore (1954). Kortstondig werd hij promotor van de jonge countryzanger Elvis Presley. In dit jaar raakte de countrymuziek door het allesoverheersende succes van de rock-'n-roll in de diepste crisis in de geschiedenis. Als reactie werd de Nashville-sound ontwikkeld, waarmee door een toenadering tot de popmuziek het commerciële overleven kon worden veilig gesteld. Snow had problemen zich in te stellen aan de gewijzigde omstandigheden. Zijn oppervlakkige rockabilly-opnamen klonken weinig overtuigend en ook met de Nashville-sound kon hij zich niet vinden. Onvermijdelijk verminderden zijn verkoopcijfers, ondanks dat hij verder vertegenwoordigd was in de hitlijst. In 1962 lukte hem met I've Been Everywhere opnieuw een nummer 1-hit, gevolgd door de single Down A Dead End Street, die zich ook kon plaatsen in de hitlijst (#2). Het waren vooral zijn optredens in de Grand Ole Opry, die hem in het perspectief van de openbaarheid hielden.
Iets verrassend lukte hem in 1974 (na 38 jaar in de muziekbusiness) met Hello Love een verdere nummer 1-hit. Het was zijn laatste grote single-succes. Daarna concentreerde hij zich op de productie van lp's en op optredens in de Grand Ole Opry. In 1978 werd hij gekozen in de Nashville Songwriters Hall of Fame en een jaar later ook in de Canadian Music Hall of Fame. In het Duitstalige gebied won hij eind jaren 1970 weer aan populariteit, nadat de Hamburgse countryband Truck Stop een grote hit had met de song Ich möcht' so gern Dave Dudley hör'n (... Hank Snow en Charley Pride ...).
In 1981 ontbond RCA Records tegen zijn wil zijn platencontract na 45 jaar. Naast zijn optredens in de Grand Ole Opry zette hij zich in voor sociale belangen. De bittere ervaringen van zijn kindertijd in herinnering, stichtte hij een organisatie tegen kindermisbruik. In 1974 schreef hij zijn autobiografie The Hank Snow Story.
Overlijden Hank Snow, de zingende ranger, overleed op 20 december 1999 op 85-jarige leeftijd.
Discografie
Singles 1949: Marriage Vow 1950: Golden Rocket 1950: I'm Movin' On 1951: The Rhumba Boogie 1951: Unwanted Sign upon Your Heart 1951: Music Makin' Mama from Memphis 1952: The Gold Rush Is Over 1952: I Went to Your Wedding 1953: Honeymoon on a Rocket Ship 1953: Spanish Fire Ball 1953: For Now and Always 1954: I Don't Hurt Anymore 1954: Let Me Go, Lover 1955: Silver Bell 1956: These Hands 1956: Stolen Moments 1958: Whispering Rain 1958: Big Wheels 1959: Doggone That Train 1959: Chasin' a Rainbow 1959: The Last Ride 1960: Rockin', Rollin' Ocean 1960: Miller's Cave 1961: Beggar to a King 1961: The Restless One 1962: I've Been Everywhere 1963: The Man Who Robbed the Bank at Santa Fe
(vervolg) 1965: The Wishing Well 1965: The Queen of Draw Poker Town 1965: I've Cried a Mile 1966: The Count Down 1966: Hula Love 1967: Down at the Pawn Shop 1967: Learnin' a New Way of Life 1968: The Late and Great Love (Of My Heart) 1969: Rome Wasn't Built in a Day 1969: That's When the Hurtin' Sets In 1970: Vanishing Breed 1970: Come the Morning 1973: North to Chicago 1974: Hello Love 1974: That's You and Me 1974: Easy to Love 1975: Merry-Go-Round of Love 1975: Hijack 1975: Colorado Country Music 1976: Who's Been Here Since I've Been Gone 1976: You're Wondering Why 1977: Trouble in Mind 1978: Nevertheless 1978: Ramblin' Rose 1979: The Mysterious Lady from St. Martinique 1979: It Takes Too Long 1980: Hasn't It Been Good Together
Albums 1955: Just Keep A-Movin''' 1955: Old Doc Brown & Other Narrations 1957: Country & Western Jamboree 1957: Hank Snow's Country Guitar 1958: Hank Snow Sings Sacred Songs 1958: When Tragedy Struck 1959: Hank Snow Sings Jimmie Rodgers' Songs 1961: Hank Snow's Souvenirs 1962: Together Again 1963: I've Been Everywhere 1964: More Hank Snow Souvenirs 1964: Songs of Tragedy 1964: Reminiscing 1965: Gloryland March 1965: Heartbreak Trail-A Tribute to the Sons of the Pioneers 1966: The Guitar Stylings of Hank Snow 1966: Gospel Train-Hank Snow 1967: Snow in Hawaii 1967: Christmas with Hank Snow (vervolg) 1967: Spanish Fire Ball and Other Great Hank Snow Stylings 1968: Tales of the Yukon 1969: Snow in All Seasons 1969: Hits Covered by Snow 1970: C.B. Atkins & C.E. Snow by Special Request 1970: Hank Snow Sings (In Memory of Jimmie Rodgers) 1970: Cure for the Blues 1971: Tracks & Trains 1971: Award Winners 1973: Hank Snow Sings 1974: Hello Love 1976: Hank Snow Sings Grand Ole Opry Favorites 1976: Live from Evangel Temple 1977: Still Movin' On 1979: Mysterious Lady 1979: Lovingly Yours 1979: Instrumentally Yours 1981: Win Some, Lose Some, Lonesome''
Categorie:Canadees countryzanger