The Hound of Death and Other Stories is een boek met twaalf kort verhalen van Agatha Christie uit 1933. Het is een van haar weinige boeken dat niet werd uitgegeven door William Collins & Sons, maar door Odhams Press. Het boek verscheen niet op de Amerikaanse markt en een Nederlandstalige uitgave bestaat evenmin. Later werden de verhalen wel op deze markten gebracht, maar niet in de vorm van het originele boek. Verder zijn het geen echte detectiveverhalen, het genre dat Christie voornamelijk schreef, maar wel verhalen met over het algemeen een bovennatuurlijk karakter.
Later herschreef Christie het verhaal The Witness for the Prosecution naar een toneelversie waarvan later ook nog een gelijknamige film werd gemaakt.
Verhalen
The Hound of Death vrij vertaald: de hond des doods. Nederlandse titel: De non.
De Amerikaanse journalist William P. Ryan heeft een diner met zijn vriend Anstruther. Wanneer Anstruther zegt dat zijn zus in Cornwall woont, meer bepaald het huis "Treane" in Folbridge, herinnert William zich een verhaal dat hij onlangs hoorde. Tijdens de Eerste Wereldoorlog bestormden de Duitsers een Belgisch klooster. Zodra de soldaten in het klooster waren, ontplofte het gebouw. Volgens de lokale bevolking overleefde één zuster en bleven twee muren intact. Het buskruit liet op een van de muren een markering achter in de vorm van een hond. Later werd bewezen dat de soldaten geen explosieven bij zich hadden. Volgens een dorpeling had de overlevende non bovennatuurlijke krachten en liet zij vanuit de hemel een bliksem inslaan. Zij vertrok daarop met enkele anderen naar het huis "Treane" in Cornwell.
Anstruther bevestigt dat zijn zus onderdak gaf aan Belgische vluchtelingen. Na haar te contacteren, blijkt dat de bewuste zuster, Marie Angelique, nog leeft. Ze is in behandeling bij dokter Rose omwille van aanhoudende hallucinaties. Rose tracht een monografie te schrijven over de zuster haar toestand. Anstruther kan Rose overhalen om met de non te praten.
Wanneer Anstruther het verhaal van William vertelt, is de non verrast: zij dacht het incident te hebben gedroomd en was zich er niet van bewust dat het zich werkelijk heeft voorgedaan en zodoende "de hond des doods" heeft vrijgelaten. Daarna raaskalt ze over "de stad van de cirkels" en "de mensen van het kristal". Na het gesprek zegt Rose dat de non het kristal meermaals vermeldt. Daarom toonde Rose haar eens een kristal waarop de non zei dat "het geloof nog leeft".
De volgende dag verklaart de non dat het kristal een symbool van het geloof is, mogelijk een tweede Jezus. Rose start een test met symbolen: bij het zesde symbool antwoordt de non "vernieling". Anstruther krijgt het gevoel dat het onderzoek van Rose niet enkel een medisch motief heeft. Enige tijd later ontvangt hij een brief van de zuster met de melding dat ze Rose vreest omdat zij haar krachten wil overnemen met het zesde symbool. Dezelfde dag verneemt Anthruster dat zowel de non als Rose zijn overleden. Hun huis stond op een klif dewelke is ingestort. Op het strand is er nu een markering van een grote hond. De oom van Rose is ook overleden: hij werd getroffen door een bliksem hoewel er geen onweer was. Ook op zijn lichaam werd eenzelfde markering gevonden.
The Red Signal vrij vertaald: Het rode signaal. Nederlandse titel: Het rode sein.
Jack en Claire Trent hebben een diner met mevrouw Violet Everlsleigh, psychiater Sir Alington West en diens neef Dermot die heimelijk verliefd is op Claire. Doel van de avond is een discussie te hebben met een medium over toekomstvoorspelling en voorgevoelens. Alington is sceptisch en is van mening dat het voorgevoel berust op toevalligheden en dat men na de feiten een onterechte link legt. Dermot beweert dat hij dankzij zijn buikgevoel, wat hij omschrijft als “een rood signaal”, ontsnapt is aan een moordpoging op hem. Volgens zijn buikgevoel zou er die avond ook iets staan te gebeuren, maar hij verzwijgt dat.
Het medium waarschuwt dat men niet alleen naar huis mag gaan omdat er gevaar dreigt. Na het diner gaan Alington en Dermot naar het huis van laatstgenoemde. Daar zegt Alington dat hij doorheeft dat Dermot verliefd is op Claire, maar dat hij daar niet aan mag toegeven. Er ontstaat een discussie die overhoord wordt door de knecht. Later op de avond gaat Dermot naar “Grafton Galleries” waar hij stiekem heeft afgesproken met Claire. Claire geeft toe ook verliefd te zijn op Dermot, maar dat het beter zou zijn dat hij uit haar leven verdwijnt. Dermot smeekt haar om met hem mee te gaan, maar ze weigert.
Dermot gaat terug naar zijn appartement en krijgt opnieuw een “rood signaal”. In een lade vindt hij een revolver. Niet veel later klopt de politie aan de deur. Omwille van zijn buikgevoel doet Dermot zich voor als zijnde zijn knecht. Volgens de politie wordt Dermot gezocht voor de moord op Alington. Hij werd doodgeschoten kort nadat hij ruzie had met zijn neef. Dermot vlucht onopgemerkt via het raam en komt Jack tegen die hem naar zijn huis neemt. Daar sluit Jack Dermot op in een kamer en bekent op een waanzinnige manier dat hij Alington heeft vermoord. Dankzij Claire, die het gesprek heeft overhoord, wordt de politie ingelicht. Zij kunnen Dermot redden, maar Jack pleegt zelfmoord.
The Fourth Man Nederlandse titel: De vierde man.
Kanunnik Parfitt neemt de nachttrein. In zijn compartiment zitten ook advocaat George Durand en Campbell Clark, een arts gespecialiseerd in wat er zich afspeelt in de geest van de mens. Een vierde persoon lijkt te slapen.
Het gesprek gaat over slapeloosheid en dissociatieve identiteitsstoornissen. Clark refereert aan Felicie Bault, een Brits meisje dat op haar vijfde wees werd nadat haar vader levenslang werd opgesloten voor de moord op haar moeder. Daardoor belandde Felicie in het weeshuis van mevrouw Slater waar ze min of meer leerde lezen en schrijven. Op latere leeftijd werd ze een meid, maar ze werd overal redelijk snel ontslagen omwille van haar dom- en luiheid. Op haar 22 jaar vormde ze plots een dissociatieve identiteitsstoornis en kreeg vier alters. De eerste was Felicie zelf. De tweede alter was welopgevoed en cultureel ingesteld. Deze alter kon piano spelen en sprak twee vreemde talen waaronder Frans. De derde alter was een uitbreiding van de tweede, maar was zich bewust van de schunnige zijde van het leven en de Parijse levensstijl. De vierde alter was dromerig en devoot, hoewel men soms twijfelde of deze alter niet dezelfde was als de derde in een schijnheilige toestand. De alters wisselen elkaar af nadat Felicie migraine-aanvallen krijgt. Geen van de alters wist af van elkanders bestaan. Felicie werd op een dag dood in bed gevonden en volgens het autopsieverslag wurgde ze zich met haar eigen handen.
Daarop mengt de vierde persoon zich in het gesprek. Hij stelt zich voor als Raoul Leterdeau die ook als wees werd opgevangen bij mevrouw Slater ten tijde dat Felicie daar was. Volgens Raoul werd Felicie gepest door een ander meisje: Annette Ravel. Felicie kon daardoor Annette ook niet luchten. Op zekere dag was Annette erin geslaagd om Felicie te hypnotiseren, waarvan Felicie zich niets meer herinnerde. Annette was een ambitieus meisje en had zichzelf erop toegelegd een beroemde danseres te worden in Parijs. Zo’n vijf jaar later ontmoette Raoul Annette dan ook in Parijs waar haar droom was uitgekomen. Echter, Annette leed aan turberculose. Twee jaar later keerde Annette terug naar het weeshuis. Felicie was nog steeds daar en werkte er als meid. Annette startte de pesterijen en bevelen opnieuw, ondanks haar zwakke gezondheid. Voor de een of andere reden leek Annette grip te hebben op Felicie, ondanks deze laatste Annette nog steeds haatte.
Annette stierf niet veel later. Zo’n zes maanden later kreeg Felicie haar eerste persoonsveranderingen. Het leek alsof ze sprak met Annette en dat de ziel van Annette haar lichaam zou overnemen waarop Felicie antwoordde dat zij haar dan met haar eigen sterke handen zou wurgen.
The Gypsy vrij vertaald: De zigeunervrouw. Nederlandse titel: De zigeunerin.
Dickie Carpenter breekt zijn verloving met Esther Lawes af. De reden vertelt hij aan Mcfarlane, de verloofde van Eshters’ zus Rachel.
Dickie heeft sinds zijn kinderjaren een aversie van zigeuners. Hij had wederkerende dromen waarin een zigeunervrouw steeds opdook en in zijn ogen keek. Enkele jaren later ontmoette Dickie tijdens een wandeling een zigeunerin. Zij waarschuwde hem om een bepaald wandelpad niet te nemen. Hij negeerde dit en nam het pad toch. Tijdens het oversteken van een brug stortte deze in en belandde Dicke in een woeste rivier waar hij ternauwernood uit kon geraken.
Gelijkaardige feiten deden zich voor nadat hij de familie Lawes begon op te zoeken. Op zeker ogenblik werd hij door hen uitgenodigd voor een diner. Daar ontmoette hij Allistair Haworth die op de moerasheide woont. Zij had een litteken op haar hoofd en leek sterk op de zigeunervrouw uit zijn dromen. Toen hij buiten een luchtje ging scheppen, kwam hij haar tegen. Zij waarschuwde hem om het huis niet meer te betreden. Hij deed dit toch en viel in een oogopslag verliefd op Esther Lawes. Een tweetal weken na hun verloving ontmoette hij Allistair opnieuw: ze waarschuwde hem nogmaals. Ook deze keer negeerde hij dit. Die nacht bekende Esther dat ze niet verliefd was op hem. Nu hecht Dickie wel geloof in de voorspellingen van Allistair, te meer omdat hij weldra een operatie moet ondergaan. Tijdens het eerdere onderzoek meende hij in het gezicht van een van de verpleegsters Allistair te herkennen die hem waarschuwde om de operatie niet te laten uitvoeren.
Enige tijd later verneemt Mcfarlane dat Dickie tijdens de operatie is gestorven. Hij zoekt Allistair op. Zij is getrouwd met een oude zeeman. Allistair zegt dat Mcfarlane ook visioenen heeft en dat ze elkaar niet meer zullen ontmoeten. De volgende dag bezoekt Mcfarlane een lokale kroeg. Daar hoort hij van de uitbater verhalen over geesten die regelmatig gezien worden op de moerasheide: een zigeunervrouw en een oude zeeman. Macfarlane vraagt zich af of dit Allistair en haar man zijn.
The Lamp vrij vertaald: De lamp. Nederlandse titel: Spookjes onder elkaar.
Mevrouw Lancaster neemt met haar vader Winburn en zoon Geoffrey intrek in een oude huurwoning. Omdat de prijs wel erg laag is, vraagt ze aan de makelaar of het huis behekst is. Uiteindelijk geeft de makelaar toe dat er zo’n dertig jaar geleden een man en zijn zoontje in het huis woonden. Toen de man op een dag naar Londen ging, werd hij gearresteerd: hij bleek een gezochte crimineel te zijn. Niemand bekommerde zich om de kleine jongen waardoor deze stierf door verkommering.
Winburn weet dat het huis behekst is en beweert dat wanneer Geoffrey de trap neemt, hij naast diens voetstappen ook nog de stappen hoort van een tweede persoon. Het personeel start het gerucht dat zij een kind horen wenen, maar dat dit niet Geoffrey is. Geoffrey vraagt zijn moeder of hij met de jongen mag spelen die hij af en toe opmerkt. Ondanks deze argumenten is mevrouw Lancaster van mening dat dit alles wordt ingebeeld.
Zo’n maand later wordt Geoffrey ziek en begint mevrouw Lancaster het gehuil ook te horen. De dokter wordt opgeroepen en concludeert dat de longen van Geoffrey nooit sterk zijn geweest. Niet veel later sterft Geoffry dan ook. Sindsdien horen ze in het huis de voetstappen en het gelach van twee kinderen.
Wireless vrij vertaald: Draadloos. Nederlandse titel: Het testament.
Mary Harter, meer dan zeventig jaar oud, krijgt na een consultatie van haar dokter te horen dat ze een zwak hart heeft, maar dat ze nog vele jaren zal leven indien ze zich niet uitput of opjaagt door te piekeren. Daarom koopt haar neef Charles Ridgeway haar een radio. Op een avond wordt het radioprogramma plots onderbroken door een stem: hij beweert haar overleden man Patrick te zijn die haar weldra komt halen.