Tim White-Sobieski (Warschau, 1961) is een Amerikaanse video- en multimedia-installatiekunstenaar, filmregisseur en cameraman werkzaam in New York en Berlijn. White-Sobieski volgde een opleiding tot architect en wijdt zich aan de beeldende kunst en filmkunst, waarbij zijn belangstelling uitgaat naar de schilderkunst, beeldhouwkunst, fotografie, videokunst en video- en lichtinstallaties. Hij heeft zich toegelegd op de productie van onder meer speelfilms korte films, en multimediakunst, waarbij hij nieuwe methoden ontwikkelde in de licht- en videotechniek. Ook is hij actief als curator en schrijft hij voor verschillende publicaties onderzoeksartikelen over multimedia.
Levensloop en carrière Tim White-Sobieski is geboren in 1961 in Warschau in Polen. Aan het begin van de jaren 90 emigreerde hij naar de Verenigde Staten. Voordat hij begon aan een carrière in de kunstwereld studeerde hij aan de New York University en Parsons School of Design. Op het moment woont en werkt hij in New York en Berlijn.
Werkanalyse Tim White-Sobieski begon met exposeren in New York in het begin van de jaren 90 met zijn "Blue Paintings "Nancy Princenthal. Tim White in Blue, Catalogus artikel, New York 1995 projecten. Dit beïnvloedde zijn toekomstige oeuvre en vormde hiervoor de esthetische basis die terug te zien is in foto- en videoprojecten zoals Presence, Runner en Queen Mary. De nadruk die hij in zijn schilderijen legde op de rol van het onderbewustzijn had affiniteit met het visuele abstractionisme en het literaire existentialisme. Veel van zijn werk komt vanuit de ervaring van mensen en onze relatie tot onszelf en het universum en door te kijken naar het kleine aandeel dat wij hebben, worden de energetische correlaties tussen licht, geest en het zelf geanalyseerd.Lehmann, Ulrike, Floating Forms (16 mei, 2006) Ook komt een groot deel van het werk voort uit de inspiratie die de kunstenaar kreeg vanuit literair werk en hij heeft in zijn installaties vaak gebruikgemaakt van belangrijke personen uit de Amerikaanse literatuur. Schrijvers waaronder Walt Whitman, John Steinbeck, John Updike, Kurt Vonnegut, J.D. Salinger, William Faulkner en Robert Penn Warren zijn allemaal permanent aanwezig in het oeuvre van Tim White-Sobieski.Zybok, Oliver, Idyll: Illusion and Delusion, 2007
Muziek en geluid in de projecten Als we op muzikaal gebied kijken, zien we dat White-Sobieski het grootste deel van zijn eigen film en video soundtracks componeert,Traces of Light, Fernández-Cid, Miguel, 2003 maar dat hij ook gebruikmaakt van het werk van zijn tijdgenoten, zoals Brian Eno, David Byrne, Robert Fripp, Pierre Schaeffer, Pierre Boulez en Steve Reich evenals klassieke meesters als Henry Purcell, Giovanni Battista Pergolesi en Johann Sebastian Bach.
Belangrijke kunstopdrachten In 2005 werd White-Sobieski gevraagd, naast de kunstenaars James Turrell en Olafur Eliasson, om een kunstwerk te maken voor de nieuwe Louis Vuitton Flagschip winkel op de Champs-Élysées in Parijs.Anna Karnick, Whitewall Magazine, zomer 2010. p50 Het project bestond uit een geprogrammeerde glasvezel videomuur van 24-meter, welke op dat moment over de hele wereld gezien uniek was in zijn soort en formaat. Er werd nog een kolossale videomuur geïnstalleerd in het Petit Palais om de lancering te vieren.Anne Petersen, Kunst und Mode sind eine gute Partie, Die Welt, 12 december, 2008Susanne Haase, Vuitton und die nackten Frauen, Stern, 2 oktober, 2006 Het was een unieke samenwerking van de drie kunstenaars.Lutyens, D. (January 01, 2006). Art Review, p88 In 2006 vroeg de Louis Vuitton Company Tim White-Sobieski opnieuw, om mee te werken aan een expositie met de titel "'Iconen'" (Icones); een interpretatie van de iconische logotassen.Gerschel, Stephane and Marc Jacobs. Louis Vuitton: ICONS. Assouline, New York, 2007 Andere kunstenaars die meewerkten waren: Marc Jacobs, Zaha Hadid, Ugo Rondinone, Sylvie Fleury, Shigeru Ban, Robert Wilson en Andrée Putman. In 2008 creëerde en ontwierp White-Sobieski een video-installatie voor een videomuur met 144 gesynchroniseerde verticale lcd-schermen voor Gimpo International Airport in Seoul, Korea. Het project had als titel: Water en Aarde en had als doel het uitdragen van de universele elementen die het gevoel van vliegen ontraadselen. De kunstenaar ontwikkelde nieuwe methodes voor het besturen en vertonen van video met als doel het integreren van bewegend beeld in de architectuur, op en in verschillende vormen en materialen.
Oeuvre Het oeuvre aan kunstwerken van de kunstenaar bestaat momenteel uit meer dan 60 projecten, waarvan het overgrote deel bestaat uit gesynchroniseerde video installaties en op zichzelf staande filmtheaterpresentaties. Andere belangrijke media die gebruikt zijn in de projecten zijn: lichtinstallaties (15 projecten), fotografie (8 series), beeldhouwwerken en licht beeldhouwwerkinstallaties (4 projecten) en schilderijen en lithografie (4 projecten). Zijn installaties behoren toe aan de collecties van onder andere Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid, Spanje; CGAC Santiago de Compostela, Spanje; Denver Art Museum, Domus Artium 2002, Salamanca, Spanje; Museum voor Moderne Kunst, Istanbul, Turkije; Museo de Bellas Artes, Santander, Spanje; Aena Foundation - FUNDACIÓN AENA, Madrid, Spanje;Noelia Camacho, The Contemporary Art of the last 50 years Takes Off in the Centro del Carmen, Las Provincias, 23 oktober, 2015Exposición de arte contemporáneo Espacios de Tránsito, de la colección Aena Stiftung kunst:raum Sylt Quelle, Duitsland; Nomas Foundation, Rom, Italien; og Kunstverein Wiesbaden, Duitsland.
Werken Video Installaties Bewegende Schilderijen/Bewegende Tekeningen (1993 – Nu) In 1993 begon White-Sobieski te werken aan zijn projecten: “Bewegende Schilderijen” en “Bewegende Tekeningen”; een serie van beeldanimatie experimenten gedeeltelijk gebaseerd op de Vaktaal die gebruikt was in Macromedia applicaties. Dit was de periode waarin de kunstenaar muziekcompositie studeerde en hij interesseerde zich vooral in de muzikale stilte architectuur van John Cage.
Als reactie op het idee van Cage om door geluiden heen te kijken in plaats van er direct naar te kijken,For the Birds, John Cage in Conversation with Daniel Charles. Boston, Boyars, 1981 creëerde White-Sobieski oneindige animaties van schilderijen en tekeningen die fungeerden als een schaduwleven van een kunstwerk, een “afbeelding in ontwikkeling”. White-Sobieski schreef het script om het gedrag van vormen, kleuren en afbeelding parameters in een videoframe op oneindige manieren te besturen (of anders in een digitale afbeelding); het grootste deel van het werk werd voltooid en geëxposeerd op verschillende locaties en velen hiervan lopen nog steeds. De hedendaagse experimentele muziek heeft nog steeds veel invloed op het werk van White-Sobieski en componisten als Pierre Schaeffer, Pierre Boulez, Steve Reich, Brian Eno, David Byrne, en Robert Fripp zijn allemaal opgedoken in zijn latere projecten. Een van de meest succesvolle experimenten in het combineren van de animatie principes van “Bewegende Schilderijen” met real-time video bewerking/exporteer techniek was het project "I Repeat Myself When Under Stress,” 1999,Homage to Robert Fripp, soundtrack from King Crimson’s "Indiscipline" ("Discipline," 1981) tentoongesteld in New York, Chicago en Torino. Later werden deze zelfde methodes ontwikkeld in handmatig samengestelde films in het project “Terminal.” Bijna alle videoframes van deze serie waren handgetekend en, wanneer ze samengevoegd werden, veranderden ze in semi-abstracte bewegende composities. Deze projecten werden veelgeprezen tijdens de Prague Biënnale (2003), Lyon Biënnale (2003) en Bucharest Biënnale (2004).
Time of Adolescence Serie (1998–2006) Het onderwerp genetisch geheugen en het oorlogsthema werden ook verwerkt in "Confession" (2000–2002), “Before They Were Beatles” (2004) en “Sweet Dreams” (2002). Na "Confession," begon hij aan een serie video’s met een visuele geheugenmeditatie en de stelling dat “het geheugen waarschijnlijk genetisch overgedragen is van generatie op generatie.”Tom Breidenbach, Tim White: Confession, exhibition catalog, NY 2001Artpulse Magazine, with Hans Op de Beeck, Herfst 2011 Terwijl "Confession" bestond uit een verhalende reeks met multi kanalen die ging over een nomadentweeling (als gespleten persoonlijkheid), bevatten de latere video’s van de kunstenaar ook migranten karakters in “Closer to Fall,” “Awakening,” “Route 17N,” en “The Sound and the Fury.” In 2007 voltooide Tim White een serie van foto’s in groot formaat en een video met als titel “Awakening” en in 2008, als een uitbreiding van ditzelfde thema: “Route 17 North.” Het bijna repetitieve ritme van de serie creëert een verhalende logica terwijl de kunstenaar een beeld schetst van de Amerikaanse jeugd in het begin van de 21e eeuw in een postmoderne persiflage. Beide video’s en fotografieseries, van nature figuurlijk, tonen de invloed van literatuur en verhalende film op de kunstenaar.Lauren Meir, A Light in the Dark: The Innovative Kunsthalle Detroit Museum, MutualArt.com, 7 september, 2011 In 2009 voltooide White-Sobieski zijn korte (20 min) meerdere kanalen film “The Sound and the Fury” aan de hand van het eerste deel van het boek van William Faulkner. De eerste versie van de film werd in Barcelona vertoond als “Seventh Heaven” (gebaseerd op de ondertitel van het literaire werk “April Seventh, 1928”). Uitgaande van “Deconstructed Reality” waarin de tijd niet opeenvolgend, maar simultaan verloopt, combineert White-Sobieski in “Seventh Heaven” incongruente elementen: semi-abstracte menselijke vormen worden bedekt door geometrische abstractie. Het werk van de artiest refereert aan het idee van de oorspronkelijke schrijver; Faulkner leende zijn titel van “Macbeth”: “Het is een verhaal dat verteld wordt door een idioot, vol van geluid en razernij zonder betekenis.” In zijn werk presenteert de artiest een videovertolking van de niet-lineaire, verwarrende tijdvisie van de hoofdpersoon.
Terminal Serie (2000-2005) De "Terminal Serie" bestaat uit een serie video’s: "Terminal by Day (I)," "Terminal at Night (II)," "Terminal Dream (III)," "On the Wing (IV)," en "Terminal Heart (V)"). "Terminal (I)" ontstond meteen na de gebeurtenissen van 11 september in New York, waar de artiest middenin zat en ternauwernood aan ontsnapte. Deze tragische gebeurtenis had een grote impact op zijn creativiteit en artistieke visie. De jaren hierna werden beïnvloed door het posttraumatische gevoel van het leven in downtown Manhattan. Naast zijn karakteristieke handgetekende composities in blauw en rood, markeerden deze video’s zijn betrokkenheid bij de omringende muziek van verschillende componisten waaronder Brian Eno, “frippertronics” van Robert Fripp en experimenten van John Cage. Tussen 2004 en 2006, creëerde Tim White-Sobieski verschillende abstracte figuurlijke videocomposities waaronder “New York City Suite,” “Vertigo,” en “Desire”. De kunstenaar ging richting de muziek visuele synthese, waarbij hij nieuwe methodes en algoritmes ontwikkelde om kleuren, ritmes en animaties tot stand te brengen die gebaseerd waren op geluidparameters en hij ontwikkelde nog meer ideeën die onderzocht werden in de “Bewegende Schilderijen” projecten.
Deconstructed Cities (2005-2014)