Charles Petitjean (Luttre, 2 juli 1934) was een Belgisch volksvertegenwoordiger, senator en burgemeester.
Levensloop Hij was de zoon van een Verzetsman en zijn moeder werd erkend door het Instituut Yad Vashem als Rechtvaardige onder de volkeren voor het redden van Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij behaalde in 1960 een getuigschrift in verzekeringen en werd verzekeringsinspecteur bij AG.
Na lessen te hebben gevolgd in de Kaderschool Omer Vanaudenhove, werd hij actief in de Liberale Partij. Hij werd op 21-jarige leeftijd voorzitter van de lokale liberale afdeling in Luttre en werd nationaal secretaris van de Jeunesses libérales. Van 1967 tot 1970 was hij voorzitter van het Nationaal Jeugdverbond voor Vrijheid en Vooruitgang, de jongerenafdeling van de PLP-PVV, sinds 1961 de opvolger van de Liberale Partij. Als medeoprichter van de PVV-PLP werd hij gedurende drie decennia lid van het nationaal bestuur, en vervolgens van de Waalse besturen van de PLPW, de PRLW en de PRL. Vanaf 1961 was hij tevens voorzitter van het Centrum voor Volksonderwijs en Culturele Promotie in Liberchies, dat vanaf 1962 een internationaal festival rond de muziek van gipsyjazzgitarist Django Reinhardt op poten zette, en van 1967 tot 2002 stond hij aan het hoofd van de vzw Délipro, een liberale organisatie voor ontwikkelingshulp. Hij hielp daarbij verschillende projecten organiseren in Afrika, Azië en Latijns-Amerika. Daarnaast was hij van 1981 tot 2004 ereconsul van Tunesië.
In 1964 werd hij verkozen als gemeenteraadslid van Luttre. Hij was er van 1965 tot 1970 eerste schepen en vervolgens van 1971 tot 1976 burgemeester. Nadat in Luttre bij de grootschalige gemeentefusies van 1976 opging in Pont-à-Celles, werd hij de eerste burgemeester van de fusiegemeente. In 1983 werd hij in zijn ambt bevestigd, aan het hoofd van een sterke meerderheid van liberalen en PSC. Bij de gemeenteverkiezingen van oktober 1988 verloor zijn partij een paar zetels, maar hij kon een nipte meerderheid behouden met zijn coalitie. Nochtans, na de verkiezingen, stapte een van zijn raadsleden over naar de PS en kon een meerderheid Ecolo-PS worden gevormd, die Petitjean naar de oppositie verwees. In 1994 werd die nieuwe meerderheid bevestigd.
Van 1965 tot 1981 was Petitjean provincieraadslid van Henegouwen, waarna hij van november 1981 tot december 1987 voor het arrondissement Charleroi in de Kamer van volksvertegenwoordigers zetelde. In de Kamer was hij actief in de commissies Buitenlandse Betrekkingen (1981-1985), Financiën (1981-1987), Bedrijfsleven (1984-1985) en Volksgezondheid, Gezin en Leefmilieu (1985-1987). Door de toen bestaande dubbelmandaten zetelde Petitjean van 1981 tot 1987 tevens in de Waalse Gewestraad en de Raad van de Franse Gemeenschap. In de eerste assemblee was hij van 1981 tot 1985 ondervoorzitter van de commissie Ondergeschikte Besturen en Buitenlandse Betrekkingen en van 1985 tot 1987 lid van de commissies Nieuwe Technologieën, Buitenlandse Zaken, Algemene Zaken en Personeel; Economie, Tewerkstelling en Middenstand en Begroting, Financiën en Gesubsidieerde Werken, in de tweede werd Petitjean van 1982 tot 1985 voorzitter en van 1985 tot 1987 lid van de commissie Gezin en Sociale Bijstand, van 1982 tot 1985 lid van de commissie Internationale Betrekkingen en van 1985 tot 1987 lid van de commissie Algemene Zaken. Van december 1985 tot december 1987 was hij secretaris van de Raad van de Franse Gemeenschap. Nadat Petitjean bij de verkiezingen van november 1987 niet werd herkozen als Kamerlid, zetelde hij van december 1987 tot november 1991 in de Senaat als provinciaal senator voor Henegouwen. In de Hoge Vergadering was hij actief in de commissies Sociale Aangelegenheden en Ontwikkelingssamenwerking. In november 1991 was Charles Petitjean opnieuw kandidaat voor een zetel in de Kamer, maar hij werd opnieuw niet verkozen, waarop hij uit het parlement verdween.
Petitjean belandde vervolgens op een zijspoor bij de PRL. Er was geen plaats meer voor hem op kandidatenlijsten bij parlementsverkiezingen en als rechtse volksliberaal herkende hij zich niet in de sociaal-liberale richting die de partij insloeg. Hij slaagde er ook niet in om in 1997 het voorzitterschap te veroveren van de PRL-federatie voor het arrondissement Charleroi. In juli 2000 kwam het tot een breuk: Petitjean weigerde bij de gemeenteraadsverkiezingen in Pont-à-Celles op de PRL-lijst te staan en trok met de lokale lijst Union Communale naar de kiezer, om daarna vanwege dissidentie uit de PRL te worden gestoten. De Union Communale behaalde in oktober 2000 zes zetels in de gemeenteraad van Pont-à-Celles, maar Petitjean en zijn vijf medeverkozenen bleven in de oppositie.
In november 2002 richtte hij zijn eigen partij op, het rechtse en onafhankelijk liberale Défi libéral, waarmee hij bij de federale verkiezingen van mei 2003 opkwam in de kieskring Henegouwen. Het werd echter een fiasco; de partij sleepte slechts 0,14 procent van de stemmen in de wacht. Bij de Waalse verkiezingen van juni 2004 werd Petitjean ingelijfd door de rechts-extremistische partij Front National, waarvoor hij als lijsttrekker opkwam in het arrondissement Charleroi. Hij werd verkozen en werd tot in juni 2009 lid van het Waals Parlement en het Parlement van de Franse Gemeenschap. In oktober 2006 nam Petitjean in Pont-à-Celles met een FN-lijst deel aan de gemeenteverkiezingen en behaalde drie zetels. Zes jaar later, in oktober 2012, kwam hij er op met de lijst UC, maar hij raakte niet meer verkozen en verdween na 48 jaar uit de gemeentepolitiek van Pont-à-Celles.
Door interne twisten en afscheuringen ging het snel bergaf met het Waalse Front National, waarbij vanaf 2007 zelfs twee afzonderlijke FN's bestonden, die rond Michel Delacroix en Daniel Huygens, waartoe Petitjean behoorde, en die rond Patrick Cocriamont. In december 2008 nam Petitjean met collega-parlementslid Charles Pire afstand van de partijleiding, die volgens hen onvoldoende afstand nam van het neonazisme. Petitjean en Pire richtten daarop de extreemrechtse splinterpartij FNW (Waalse federatie van het Front National) op. De partij vormde bij de Waalse verkiezingen van juni 2009 een electorale alliantie met de FN-strekking rond Féret en kwam op onder de naam FN Plus (afkorting van Nationale Broederschap voor meer Vrijheid, Eenheid en Solidariteit), maar Petitjean raakte niet herkozen in het Waals Parlement. FN Plus werd in september 2009 omgevormd tot de Federatie van Waalse Nationalisten, afgekort FNW. Naar aanleiding van de vervroegde federale verkiezingen van juni 2010 besloten FNW, het FN rond Daniel Huygens en enkele andere extreemrechtse partijen zich opnieuw te herenigen onder de vlag van het Front National, maar niettemin behaalde de partij geen enkele zetel meer. De hernieuwde eenheid kwam echter al snel ten einde en het Front National brokkelde opnieuw uiteen in verschillende splinterpartijen. In oktober 2011 blies Petitjean nieuw leven in het FNW, dat in juni 2013 herdoopt werd tot Front Wallon (FW) en uiteindelijk een stille dood stierf.
Literatuur Encyclopédie du Mouvement wallon, Parlementaires et ministres de la Wallonie (1974-2009), t. IV, Namen, Institut Destrée, 2010
Categorie:Belgisch volksvertegenwoordiger Categorie:Belgisch senator Categorie:Burgemeester van een voormalige Waalse gemeente Categorie:Burgemeester van Pont-à-Celles Categorie:PRL-politicus Categorie:Henegouws schepen Categorie:Henegouws provincieraadslid Categorie:Waals Parlementslid Categorie:Volksvertegenwoordiger van de Franse Gemeenschap